Polska bankowość po 1918

Polska bankowość po 1918

Odrodzenie polskiej państwowości po I wojnie światowej szło w parze z objęciem kontroli nad Polską Krajową Kasą Pożyczkową. Wcześniej była to instytucja wykorzystywane przez władze niemieckie do emisji pieniądza. Polska Krajowa Kasa Pożyczkowa emitowała tymczasową polską walutę – markę polską. Waluta ta miała zostać zastąpiona polskim złotym, a więc tradycyjną walutą naszego kraju. Tradycyjną – bo korzenie złotego sięgają czasów późnego średniowiecza. Co więcej, nawet rozbiory nie zablokowały obiegu złotego, mimo przymusowego wprowadzenia waluty zaborcy.

Słaby sektor finansowy w odrodzonym kraju nie był w stanie poradzić sobie z zebraniem wystarczających sumy do Skarbu Państwa. Co za tym idzie, Polska popadała w coraz większe zadłużenie, to próbowano rekompensować zwiększeniem ilości marki polskiej w obiegu. Większa ilość banknotów szybko wpłynęła na obniżenie kursu polskiej złotówki i przyczyniła się do wzrostu inflacji. W 1923 roku inflacja przekroczyła krytyczny punkt i weszła w stadium hiperinflacji, co oznacza, że ceny wielu najpotrzebniejszych towarów wzrastałaby praktycznie z dnia na dzień. W skali miesiąca podwyższa cen potrafiła przekroczyć 50%. Sytuacja nieopanowana przez kolejne tygodnie zaowocowała jeszcze bardziej szalejącą inflacją i cenami, które potrafiły w ciągu miesiąca wzrosnąć ponad dwukrotnie.

Chwilową stabilizację polskich finansów osiągnięto na początku 1924 roku. Sejm przyjął ustawę regulującą działanie Skarbu Państwa oraz ustanowił statut Banku Polskiego. Instytucja ta miała się od tej pory zająć emisją banknotów. Bank Polski był bankiem centralnym, niezależnym od organów państwowych, dzięki czemu uniknięto uwikłań Banku w walkę polityczną. W pierwszej połowie 1924 roku Bank Polski zastąpił marki polskim złotym. 1 zł miał wówczas wartość 1,8 mln marek.

Niestety osiągnięcia krajowej polityki finansowej zaprzepaścił kryzys w sektorze rolniczym oraz przemysłowym. Bank Polski nie potrafił efektywnie uchronić złotego przed radykalnym spadkiem kursu. Skutkiem sytuacji gospodarczej kraju było kolejne powiększenie „dziury budżetowej” i wysoka inflacja na poziomie 15% w skali roku. Dopiero pożyczka międzynarodowa trzy lata później pozwoliła na osiągnięcie stabilizacji złotego.

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *