Starożytne początki bankowości

Starożytne początki bankowości

Nie jesteśmy w stanie precyzyjnie powiedzieć, kiedy i gdzie powstał pierwszy bank oraz w jaki sposób i z jakim powodzeniem funkcjonował. Zresztą nawet dokładne prześledzenie historii instytucji finansowych musiałoby zrodzić spory dotyczące definicji samego banku. Tak czy inaczej, archeologiczne odkrycie wskazują, że pierwsze instytucje, które stosunkowo mocno przypominają dzisiejsze banki, powstawały już w starożytności. Wzmianki o istnieniu banków pochodzą z obszaru starożytnej Grecji, Rzymu oraz Babilonu. Głównym narzędziem ówczesnych „domów bankowych”, bo mniej więcej tak brzmiałaby ich dawna nazwa przetłumaczona na język polski, były kredyty oraz weksle. Źródła historyczne wskazują na czasy tak odległe, jak XII w. p.n.e.

Kolejna fala rozwoju sektora finansowego przypada na czasy znacznie późniejsze, które możemy nazwać czasem lichwiarzy. Lichwa była wówczas głównym typem operacji finansowych, jej nazwa utrzymała się do dziś, chociaż aktualnie używana jest raczej jako określenie nacechowane pejoratywnie. Lichwiarze pożyczali pieniądze lub towary, jednak pożyczka taka obłożona była lichwą, a więc bardzo wysokimi odsetkami. Stanowisko dawnych lichwiarzy jest częściowo zrozumiale – bez sprawnych aparatów państwowych i organów ścigania ryzyko, że pożyczone dobra nie zostaną zwrócone było bardzo duże.

Kolejna era bankowości to średniowieczne tzw. banki żyrowe. Ich powstanie wiąże się z działalnością handlarzy pieniędzmi, którzy specjalizowali się w wymianie zagranicznych walut. Przechowywali także złoto oraz srebro, co jest działaniem kultywowanym przez instytucje finansowe do dziś. Następny etap w rozwoju bankowości to już włoskie banki handlowe, a więc instytucje zbliżone do tego, co znamy dziś.

czytaj dalej